Słownik definiuje pojęcia. Te scenariusze pokazują pojęcia w działaniu — jak stosować ramy do sytuacji, które naprawdę spotkasz. Każdy zestaw bierze jeden róg światopoglądu i przechodzi przez prawdziwe dylematy zgodnie z logiką słownika.
Większość pomyłek moralnych bierze się z mylenia dwóch rzeczy: działania wybranego dobrowolnie z działania pod przymusem. Pierwsze jest ceną wolnego wyboru; drugie wcale nie jest wyborem. To rozróżnienie jest najbardziej nośnym narzędziem w słowniku. Większość sporów rozwiązuje się sama, gdy zaczniesz je widzieć.
Połowa pomyłek moralnych polega na nazywaniu „krzywdą” czegoś, co nią nie jest, i pomijaniu krzywd, które nią są. Definicje krzywdy i ofiary w słowniku rysują ostrą linię: krzywda to niechciana szkoda dla podmiotu, jego ciała, własności lub wolności; ofiarą jest podmiot, który ją poniósł bez zgody. Obraza to nie krzywda. Konsekwencje sam sobie zadane nie tworzą ofiary. Ale rzeczywiste przekroczone granice — tak. Te scenariusze ostrzą tę linię.
Sprawiedliwość to nie jest to, co robi państwo. Sprawiedliwość to to, co robi ofiara, aby zamknąć dług moralny — przez restytucję, przebaczenie albo proporcjonalny odwet, gdy restytucja nie jest możliwa. Państwo może egzekwować wybór ofiary; nie może go zastąpić własnym. Te scenariusze ostrzą linię między sprawiedliwością jako aktem relacyjnym a sprawiedliwością jako asercją władzy państwa.
Połowa nieporozumień ekonomicznych bierze się z mylenia dwóch odrębnych rzeczy: wymiany, której jedna strona żałuje, i wymiany, do której jedna strona była zmuszona. Pierwsza jest ceną wolnego wyboru; druga w ogóle nie jest wymianą. Reguła ram jest ostra: dobrowolna wymiana za dowolną uzgodnioną cenę jest uprawniona, nawet jeśli cena wygląda dziwnie dla osób z zewnątrz; wymuszony transfer za dowolną cenę — w tym „sprawiedliwą” — to przymus w ubraniu wymiany. Te scenariusze rysują tę linię i powiązane linie wokół fraudu, własności i różnicy między naśladowaniem a oszustwem.
Najtwardsza linia ram: odpowiedzialność idzie za działaniem, a nie za tożsamością. Bez względu na to, jak wygodny jest skrót — rodzina, naród, rasa, udział w głosowaniu, religia — przypisywanie winy lub władzy przez przynależność do grupy produkuje niewinne ofiary. Reguły słownika o karze zbiorowej, odpowiedzialności zbiorowej i indywidualnej podstawie praw zbiegają się w tym samym punkcie: podmioty są jednostkami liczonymi jeden po jednym. Wszystko, co traktuje je jako jednostki wielu, jest asercją władzy, a nie sprawiedliwością.
Każdy wcześniejszy zestaw uczył odróżnienia. Ten wyjaśnia, dlaczego te odróżnienia mają znaczenie. Słownik nie jest glosariuszem; jest infrastrukturą zakładu — że cywilizacja, pod zrównoważoną dobrowolną współpracą, może dostarczyć nieskończonego przedłużenia życia tym, którzy pomagają je budować. Dobra Nowina. Sprzeciw wobec przymusu to nie preferencja; to logika przetrwania. Każdy źle alokowany zasób, każda zablokowana innowacja, każda ludność zmuszona do złego systemu to czas skradziony tym, którzy ścigają się o krzywą. Te scenariusze stosują ramy do przypadków, które decydują o prędkości cywilizacyjnej — tempie, w jakim wyścig jest wygrywany lub przegrywany.