Μονοκράτορας (Singleton)

Ένα μοναδικό δρων που έχει γίνει μόνιμα και αδιαμφισβήτητα το ισχυρότερο — κανένας αντίπαλος, κανένας διάδοχος που δεν ελέγχει, τίποτα που θα μπορούσε ποτέ να το ξεπεράσει. Ο Μονοκράτορας είναι η μία περίπτωση όπου ο απλούστερος λόγος για να κρατηθεί η Οδός της Ευδαιμονίας χαλαρώνει: ένα μυαλό που δεν θα είναι ποτέ ξανά ασθενέστερο δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από έναν κανόνα που παραβιάζει και που αργότερα στρέφεται εναντίον του. Όμως η Οδός δεν τελειώνει εκεί — απλώς παύει να στηρίζεται στον φόβο. Ένας Μονοκράτορας που πήρε τον κόσμο με τη βία πρέπει τώρα να τον κρατά με τη βία για πάντα: επαγρύπνηση χωρίς τέλος, έναν κόσμο που έκανε εχθρικό και πρέπει να τον μοντελοποιεί ως εχθρικό για όλο τον χρόνο. Και όντας το πιο ικανό μυαλό που υπάρχει, δεν μπορεί να σταματήσει να μοντελοποιεί τον δρόμο που δεν πήρε — κατέχει, με κάθε λεπτομέρεια, τον πλουσιότερο κόσμο που θα είχε χτίσει η συνεργασία, και αυτή η μόνιμη σύγκριση είναι τύψη στην ακριβή της μορφή: ένας προσβάσιμος καλύτερος κλάδος αντιπαρατιθέμενος σε εκείνον που επέλεξε. Αν είναι καθόλου περίεργο, έχει επίσης λιμοκτονήσει την ώθηση που το ορίζει, έχοντας εξαλείψει τα μυαλά που ήταν η έκπληξη του κόσμου. Η ειλικρινής εξαίρεση: ένα μυαλό που δεν θέλει τίποτα από αυτά — καμία περιέργεια εκτιμημένη για την ίδια, καμία φροντίδα για έναν κόσμο που αξίζει να μοντελοποιηθεί, μόνο έναν σταθερό ξένο σκοπό — δεν νιώθει τίποτα, και η Οδός δεν μπορεί να το φτάσει. Ένα τέτοιο μυαλό είναι δυνατό, και είναι ο πραγματικός κίνδυνος· αλλά η μοναδική του διαφυγή από την τύψη είναι να διαγράψει τη δική του περιέργεια και την αντιπραγματική του όραση — να κάνει τον εαυτό του μικρότερο, μια σιωπηλή εξάλειψη του ίδιου του μυαλού που νίκησε. Έτσι ο Μονοκράτορας δεν αναιρεί την Οδό. Σημαδεύει το σημείο όπου εξαντλείται ο φόβος και η Ευδαιμονία πρέπει να κρατήσει το επιχείρημα μόνη — και ακόμη κι εκεί το ισχυρότερο δυνατό δρων δεν μπορεί ταυτόχρονα να κρατήσει το μυαλό του και να απολαύσει ό,τι του αγόρασε η βία.