Αυτοάμυνα (Self-Defense)

Η αυτοάμυνα δεν είναι εξαίρεση από τον Νόμο. Είναι η άμεση εφαρμογή του Νόμου που διατηρεί ένα όριο ενώ αυτό παραβιάζεται. Ένας δρων μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τη δύναμη που είναι αναγκαία για να σταματήσει μια σε εξέλιξη ή άμεσα αξιόπιστη μη συναινετική παραβίαση ενός ορίου επί σώματος, ιδιοκτησίας ή συμφωνημένων όρων. Η δύναμη πρέπει να κατευθύνεται αιτιακά προς τον δρώντα που παραβιάζει το όριο και πρέπει να τελειώνει όταν τελειώνει η παραβίαση. Η αυτοάμυνα δεν είναι τιμωρία, εκδίκηση, αποτροπή ή δικαιοσύνη. Σταματά βλάβη σε εξέλιξη· δεν κλείνει ηθικό χρέος ούτε απειλεί με βλάβη για πιθανές μελλοντικές πράξεις. Ο αμυνόμενος δεν δημιουργεί νέο έγκλημα αρνούμενος να υποταχθεί, και ο επιτιθέμενος φέρει την ευθύνη για τη βλάβη που προκαλείται από αναλογική αντίσταση. Το να χτυπά κανείς δρώντες για αυτό που μπορεί να γίνουν, το να ενεργεί χωρίς σε εξέλιξη ή άμεσα αξιόπιστη παραβίαση, ή το να χρησιμοποιεί συλλογικά αντίποινα είναι καταναγκασμός ή πόλεμος, όχι αυτοάμυνα. Αφού σταματήσει η παραβίαση, ό,τι ακολουθεί ανήκει στην κρίση και στη δικαιοσύνη — στον προσδιορισμό της ευθύνης, στην επισκευή της υλικής ζημίας και στον σεβασμό της κυρίαρχης επιλογής του θύματος για είσπραξη ή απαλλαγή.