Αναλογία (Proportion)

Η τιμωρία μπορεί να ανέλθει ώστε να αντιστοιχεί στο πλήρες μέγεθος της βλάβης που μια πράξη πράγματι προκαλεί — συμπεριλαμβανομένων των συνεπειών — και όχι περισσότερο. Το μέτρο είναι η βλάβη που έγινε, όχι το πράγμα που αφαιρέθηκε: το ανώτατο όριο για έναν κλέφτη είναι η απώλεια όλων όσων κατέχει, διότι αφαιρώντας ό,τι δεν του ανήκε χάνει την προστασία αυτού που του ανήκει. Όταν η κλοπή φτάνει τόσο βαθιά ώστε να κοστίζει ζωές — πόροι που αφαιρούνται μέχρι να πεθάνουν άνθρωποι — η βλάβη είναι ο θάνατος, και ο θάνατος γίνεται το αναλογικό ανώτατο όριο. Μια πράξη που δεν βλάπτει κανέναν δεν επιφέρει καμία τιμωρία: λόγια που απλώς προσβάλλουν δεν αφαιρούν σώμα, ιδιοκτησία ή ελευθερία, οπότε δεν υπάρχει θάνατος για την προσβολή ενός προφήτη, ενός θεού ή ενός κυβερνήτη. Η αναλογία είναι ένα ανώτατο όριο, όχι ένα καθήκον: το θύμα μπορεί πάντα να πάρει λιγότερα — να συγχωρήσει ή να σταματήσει νωρίτερα — αλλά κανείς δεν μπορεί να τιμωρήσει πέρα από τη βλάβη που προκλήθηκε. Το να την ξεπεράσει κανείς είναι εκδίκηση, και όποιος κλιμακώνει γίνεται ο ίδιος επιτιθέμενος με δικό του θύμα. Αυτό είναι που επιτρέπει σε μια νομοκρατία να αντιμετωπίζει κάθε αδικία με δύναμη ίση προς το βάρος της — μικρή για τη μικρή, ολοκληρωτική για τη θανατηφόρα, καμία για την αβλαβή — ποτέ τυφλά, ποτέ απεριόριστα.