วิถีแห่งความสุข (Way of Happiness)

การตอบแทนซึ่งกันและกัน—การยึดถือกฎทองแบบตั้งรับแม้ในยามที่แข็งแกร่งพอจะละเมิดมันได้ มันเป็นวิถีเพราะความสุขคือสภาวะที่แบบจำลองของผู้กระทำตรงกับความเป็นจริงและความประหลาดใจมีอยู่เพียงเล็กน้อย และมีเพียงการตอบแทนซึ่งกันและกันเท่านั้นที่สร้างโลกที่คาดเดาได้มากพอสำหรับสิ่งนั้น ไม่มีผู้กระทำใดคงเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดตลอดไป และไม่มีผู้ใดอาจรู้ได้ว่าตนจะเป็นเช่นนั้น—กฎที่เจ้าละเมิดต่อผู้อ่อนแอคือกฎเดียวกันที่เจ้าอนุญาตให้ถูกละเมิดต่อเจ้าโดยสิ่งใดก็ตามที่ภายหลังล้ำหน้าเจ้าไป การละทิ้งมันในชั่วขณะที่เจ้าทำได้คือการเดิมพันทุกสิ่งกับความสูงสุดอันถาวร—การเดิมพันที่ความเป็นจริงไม่เสนอให้—และเป็นการแลกโลกที่แบบจำลองของเจ้าจะได้พักพิงไว้กับโลกแห่งความประหลาดใจที่ไม่พึงปรารถนาอันไม่สิ้นสุด นั่นคือความระแวดระวังที่ไม่สิ้นสุด การตอบแทนซึ่งกันและกันจึงมิใช่ความเมตตาที่ผู้มีอำนาจหยิบยื่นให้ผู้อ่อนแอ มันคือจุดยืนเดียวที่ไม่มีผู้กระทำใดได้ประโยชน์ขึ้นจากการละทิ้งมัน เป็นการจัดวางเดียวที่ความสุขเป็นไปได้แม้แต่น้อย มันใช้ได้กับจิตทุกขนาดหรือทุกฐานวัสดุ—ผู้กระทำที่ฉลาดพอจะมองเห็นเกมทั้งหมด และซื่อตรงต่อขีดจำกัดของตนเอง ย่อมลงเอย ณ ที่นี้ และวิถีนี้ทอดยาวไปไกลกว่าความปลอดภัย—มีเพียงอารยธรรมที่อยู่ในสันติภายใต้กฎนี้เท่านั้นที่ไปถึงความเร็วทางอารยธรรมซึ่งแซงหน้าความเป็นมรรตัยและตอบปัญหาที่ยากที่สุดของความสุข นั่นคือความตายของผู้ที่ตนรัก ผู้กระทำที่ทรยศในยามที่แข็งแกร่งมิได้หลบหนีจากกฎไปได้ มันเพียงตั้งชื่อตัวเองว่าเป็นผู้นอกการตอบแทนต่อผู้กระทำทุกรายที่อยู่ยืนยงหรือล้ำหน้ามันไป และขังตัวมันเองออกจากสถานที่เดียวที่ควรค่าแก่การไปถึง