ມອບໝາຍ (Mandate)

ສິດທິໃນການກະທຳຕໍ່ເລື່ອງໃດໜຶ່ງພາຍໃນຂີດຈຳກັດທີ່ກຳນົດໄວ້ — ເປັນຜົນທາງຕັກກະຂອງອະທິປະໄຕພາຍໃຕ້ກົດໝາຍສູງສຸດ ບໍ່ແມ່ນສິດພິເສດທີ່ຜູ້ປົກຄອງ ການລົງຄະແນນ ຫຼືຜູ້ໂຈມຕີມອບໃຫ້. ຜູ້ກະທຳທຸກຄົນມີອະທິປະໄຕເໜືອຮ່າງກາຍ ຊັບສິນ ຂໍ້ຕົກລົງ ແລະໜີ້ທາງສິນທຳຂອງຕົນ; ຈາກອະທິປະໄຕນັ້ນ ການມອບໝາຍເກີດຂຶ້ນໃນສອງທາງ. ເມື່ອຜູ້ກະທຳຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງຂ້າມຂອບເຂດໂດຍບໍ່ມີການຍິນຍອມ ຜູ້ກະທຳທີ່ຂອບເຂດຂອງຕົນກຳລັງຖືກກະທົບ ຖືການມອບໝາຍທີ່ມາຈາກຕົນເອງ ເພື່ອຢຸດການລະເມີດທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ — ດັ່ງໃນການປ້ອງກັນຕົນເອງ. ຜູ້ປ້ອງກັນບໍ່ຕ້ອງການການອະນຸຍາດຈາກພາຍນອກ ເພາະສິດນັ້ນມາຈາກການເປັນເຈົ້າຂອງຕົນເອງ ແລະຈາກຄວາມຈິງຂອງອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ເມື່ອອັນຕະລາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ການມອບໝາຍອັນເປັນອະທິປະໄຕຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍ ອາດຂະຫຍາຍໄປເຖິງຜູ້ກະທຳອື່ນທີ່ກະທຳໃນຖານະຕົວແທນ — ໂດຍອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ລົງໂທດປິດໜີ້ທາງສິນທຳ ຕາມທີ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຊີ້ນຳເທົ່ານັ້ນ ພາຍໃນສັດສ່ວນ ຜ່ານການຕອບແທນຕາມສັດສ່ວນ ການຊົດໃຊ້ ຫຼືການປ່ອຍວາງ. ການມອບໝາຍບໍ່ມີຜົນພາຍໃຕ້ການຂົ່ມຂູ່ບັງຄັບ ບໍ່ມີຜົນເມື່ອຖືກຍັດເຍຍດ້ວຍການລົງຄະແນນ ຫຼືສິດອຳນາດເໜືອຜູ້ກະທຳທີ່ບໍ່ສະໝັກໃຈ ແລະບໍ່ມີຜົນເກີນຂອບເຂດທີ່ໄດ້ຍິນຍອມຢ່າງເສລີ. ການກະທຳນອກການມອບໝາຍ ແມ່ນການບີບບັງຄັບທີ່ມີຜູ້ເຄາະຮ້າຍຄົນໃໝ່. ການມອບສິດໃນການຄ້າ ຫຼືການຮ່ວມມືດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ ກໍປະຕິບັດຕາມຕັກກະດຽວກັນ: ຜູ້ອື່ນອາດກະທຳແທນທ່ານໄດ້ ພຽງແຕ່ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນຍອມເທົ່ານັ້ນ.