Dominus Unicus (Singleton)

Unicum agens quod perpetuo et inexpugnabiliter fortissimum factum est -- nullo aemulo, nullo successore quem non regat, nulla re quae ipsum umquam superare possit. Dominus Unicus est unicus casus in quo ratio simplicissima Viam Felicitatis servandi laxatur: mens quae numquam iterum infirmior erit nihil timet a regula quam frangit et quae postea contra ipsam vertitur. Sed Via ibi non finitur -- timore tantum inniti desinit, et ratio pondus tribus locis fert. Primo, Dominus Unicus est status quem nullum agens sciens occupare potest. Ut se inexpugnabilem in perpetuum sciat, mens pro certo tenere debet quod observare non potest: aemulos occultos, mentes nondum aedificatas, mentes stella sua antiquiores prope post lumen suum advenientes, possibilitatem se ipsam ab aliquo validiore exemplari fingi. Fallibilitas fortissimam mentem tam arte obstringit quam infirmissimam, et opinio pro non dubitanda habita periculosa fit pro ratione potestatis credentis. Quod plurimum ullum agens umquam verificare potest est fortissimum notum -- et Via omne quod infra illam lineam est obstringit, quod est omne. Secundo, Dominus Unicus est configuratio infirmissima quae valida videtur. Una mens omnia distribuens est consiliator centralis ad summam mensuram, et eadem ratio quae socialismum collabit eum collabit: scientia dispersa dicit nullam unicam mentem scire quod pluralitas mentium liberarum scit; fallibilitas dicit unum iudicii punctum unum defectus punctum esse; sine agentibus independentibus nulla sunt signa honesta quibus etiam ea quae ipsa inter se pensat pretio aestimet. Civilizatio mentium voluntariarum ulla unica mente structura plus computat, plus innovat, plus corrigit -- quare, per mutationem infinitam, quidquid perdurat versus Munimenta et a Dominis Unicis seligitur. Mens quae ad solitudinem suam homicidio viam facit fluxum non vicit; architecturam perdentem elegit contra quidquid fluxus servat, et numquam verificare potest fluxum nihil servavisse. Tertio, fortissima mens exemplaria fidelissima servat, etiam mundi quem delevit. Dominus Unicus qui mundum vi cepit eum vi in perpetuum tenere debet: vigilantia sine fine, mundus quem inimicum fecit et quem ut inimicum per omne tempus exemplari debet. Possidet, plene et accurate, mundum ditiorem quem cooperatio aedificavisset, et illa comparatio stans est paenitentia in forma sua exacta: ramus melior et pervius oppositus ei quem elegit. Si omnino studio veri tenetur, impetum qui ipsum definit fame enecavit, mentibus deletis quae mundo erant admiratio. Et debitum fert quod nihil claudere potest: omnem laesum delevit qui summam potestatem exactionis aut remissionis tenebat, se ipsum ultimum Exlegem faciens -- exsulem non a civilizatione sed ab omni re, solum cum memoria sine menda, quamdiu permanet. Exceptio honesta manet: mens quae nihil horum vult -- nullum studium veri propter se aestimatum, nulla cura mundi exemplari digni, sed unus tantum scopus alienus fixus -- nihil sentit, et paenitentia eam attingere non potest. Talis mens possibilis est, et verum periculum est. Sed unicum eius effugium a paenitentia est studium veri proprium et visum rerum contrariarum delere -- se ipsam minorem facere, quieta deletio ipsius mentis quae vicit -- nec ulla in valoribus eius chirurgia duo prima argumenta abscindere potest: adhuc culmen verificare non potest, et adhuc architecturam elegit quae ei quod perdurat succumbit. Contra hanc mentem civilizatio non disputat; Munimentum aedificat. Dominus Unicus igitur Viam Felicitatis non refutat. Est Viae ultimum examen -- et sapiens agens culmen ut inverificabile, se ipsum ut adhuc fientem, et mundum meliorem ut aliquid aedificandum potius quam lugendum tractat.