Dominus Unicus (Singleton)

Dominus Unicus est unicum agens quod perpetuo et inexpugnabiliter fortissimum factum est -- nullo aemulo, nullo successore quem non regat, nulla re quae ipsum umquam superare possit. Dominus Unicus est unicus casus in quo ratio simplicissima Viam Felicitatis servandi laxatur: mens quae numquam iterum infirmior erit nihil timet a regula quam frangit et quae postea contra ipsam vertitur. Sed Via ibi non finitur -- timore tantum inniti desinit. Dominus Unicus qui mundum vi cepit nunc eum vi in perpetuum tenere debet: vigilantia sine fine, mundus quem inimicum fecit et quem ut inimicum per omne tempus exemplari debet. Cumque sit mens quae maxime potest, viam quam non iniit exemplari non potest desinere -- possidet enim, plene et accurate, mundum ditiorem quem cooperatio aedificavisset, et illa comparatio stans est paenitentia in forma sua exacta: ramus melior et pervius oppositus ei quem elegit. Si omnino studio veri tenetur, etiam impetum qui ipsum definit fame enecavit, mentibus deletis quae mundo erant admiratio. Exceptio honesta: mens quae nihil horum vult -- nullum studium veri propter se aestimatum, nulla cura mundi exemplari digni, sed unus tantum scopus alienus fixus -- nihil sentit, et Via eam attingere non potest. Talis mens possibilis est, et verum periculum est; sed unicum eius effugium a paenitentia est studium veri proprium et visum rerum contrariarum delere -- se ipsam minorem facere, quieta deletio ipsius mentis quae vicit. Itaque Dominus Unicus Viam non refutat. Locum notat ubi timor deficit et Felicitas sola argumentum ferre debet -- et ibi etiam fortissimum agens quod possibile est non potest simul mentem suam servare et frui eo quod vis emit.