Benignitas (Kindness)

Actio voluntaria ad minuendum laesion realem alterius aut ad adiuvandum eum ad id quod eligeret si posset — sine transgressione limitum eius aut sine eversione consensus agentis capabilis. Benignitas offertur, non debetur; non potest postulari, vi imponi aut capi. Quod vi quis cogitur non est benignitas sed laesio, quocumque nomine vocetur. Pro agente capabili, benignitas respicit recusationem: adiuvare solum cum permissione, aut modis quae non invadunt corpus, dominium aut pacta. Pro eo qui temporarie caret facultate intellegendi periculum reale — ut parvulus aut homo temporarie incapax — benignitas potest includere tutelam temporariam minimam necessariam ad laesiones impediendas quas adhuc aestimare non potest, semper spectans ad plenum dominium sui restituendum quam primum possit. Tutela quae excedit necessarium, sine fine durat aut facultatem crescendi impedit, non est benignitas sed potestas regendi. Benignitas non est reciprocitas, iustitia aut amor: non delet culpam, non claudit debitum morale nec postulat vinculum permanens. Bona est cum consentum respicit nec creat laesum invitum; non bona est cum evertit autonomiam, occultat deceptionem aut tractat adultos capabiles quasi eligere non possint.