زمان (Time)

توالی ادراک‌شدهٔ دگرگونی، نه ظرفی که دگرگونی در آن رخ می‌دهد. تنها جریانِ اکنون واقعی است؛ گذشته و آینده مدل‌هایی‌اند که کنشگران برای پیش‌بینی و یادآوری می‌سازند، نه جاهایی که مستقل هستی داشته باشند. سفر در زمان از نظر منطقی پوچ است، زیرا هیچ حالت پیشین یا پسینی برای بازدید وجود ندارد، تنها دگرگونی پیوستهٔ آنچه هست. زمان از دگرگونی بی‌پایان پدید می‌آید، همچون سویی که در آن الگوها انباشته و پراکنده می‌شوند.