دارایی (Property)

چیزهای کمیابی که در مالکیت توست، با بدنت آغاز می‌شود و به هر آنچه نخست تو به کار گرفتی هنگامی که هیچ‌کس مالکش نبود، یا با انتقال داوطلبانه دریافت کردی، گسترش می‌یابد. تنها کمیابی است که چیزی را دارایی می‌کند: دو کنشگر نمی‌توانند هم‌زمان از یک چیز استفاده کنند، پس کسی باید تصمیم بگیرد، و نخستین استفاده یا انتقال می‌گوید چه کسی. ساختن به‌تنهایی هیچ چیز نمی‌بخشد. در میان گذاشتن یک ایده چیزی را از دست نمی‌دهد، و چیزی که از مادهٔ دیگری شکل گرفته از آنِ او می‌ماند. دزدیدن دارایی آسیب است؛ تو یگانه فرمانروای آن هستی، بنا بر حقوق طبیعی برآمده از منطق.