زیبایی (Beauty)

تجربهٔ هماهنگی میان ادراک یک کنشگر و الگوهایی که با آنها روبه‌رو می‌شود. این تجربه آنگاه پدید می‌آید که چیزی به گونه‌ای جای می‌گیرد که ناظر آن را دلپذیر، معنادار یا متوازن می‌یابد. زیبایی ویژگیِ خودِ شیء نیست، بلکه پاسخی است در درون ناظر که حواس، خاطره‌ها و ارزش‌های او آن را شکل می‌دهند. از آنجا که زیبایی تجربه‌ای است شخصی، نمی‌توان آن را تحمیل کرد، به تملک درآورد یا با زور برقرار ساخت. زیبایی از راه توجه داوطلبانه، بیان صادقانه و آزادیِ کاوش در الگوهایی که با ادراک خودِ آدمی هم‌نوا می‌شوند، بالنده می‌گردد.